Як сустрэý цябе салодасць, ранiцай, вясной,
Дык адразу ж закахаýся, крочыý за табой.
Б’ецца думка, быццам птушка ý шэрае акно,
Адчынi дзеýка сэрца. мне свае адно.
Другi раз цябе спаткаý я летам у вадзе,
Зноý была як каралеýна, розум ты мой дзе?
Да цябе я з запытаннем, адкажы хутчэй,
Цi кахаеш мяне ты. душу абагрэй.
Але ж, дзеýка ý рэку замырнула,
Знiкла ý каламуце незнарок
Больш не бачыý яе я але ж пачуý крык
Шукай далей малойча, покуль сам не знiк.
Шмат знайшоу я больш прыгожых, болей не зусiм,
Ды знайсцi русалку-слодыч не удалось у жыццi
Меý я золата I славу, ды шукаý у вадзе,
Дзе ж ты дзеýка-надзея, а няма нiдзе.
Але ж дзеýка ý рэку замырнула,
Знiкла ý каламуце незнарок
Не бянтэжыцца трэба, а мацней хапiць,
Бо нарэшце каханне мага загубiць.
